مردم ایران از دیرباز در حکومت جهل و فساد سختی ها و بی عدالتی های زیادی را متحمل شدند.‌ از همان اوایل شورش سال ۱۳۵۷ شاهد کشتار و شکنجه و سرکوب های گسترده بوده اند. از جنگ و گرانی و فساد در این سال ها و خفقان شدید که در قرن ۲۱ در جهان بی سابقه بوده است، اما همیشه منتظر فرصت هایی برای احقاق حق بود. البته در بسیاری موارد خیزش هایی صورت گرفت که با خشن ترین سرکوب ها همراه بوده است.

در دهه های ۷۰ و ۸۰ و ۹۰ اعتراضات گسترده ای روی داد، اما مهمترین اعتراض سراسری در دی ماه ۱۴۰۴ بطور غیرقابل تصور با حضور اکثریت قاطع مردم در خیابان ها تصویری بی سابقه را آشکار کرد. در اوایل دی ماه ۱۴۰۴ مردم با اعتراض به گرانی و فشارهای کمرشکن اقتصادی در برخی شهرها بیرون آمدند تا حق خود را از حکومت بستانند. در این موقع بود که برای اولین بار از سوی رضا شاه دوم فراخوانی صادر شد که بصورت آزمایشی نظر و رای مردم مورد سنجش قرار گیرد اما هیچکس انتظار حضور این حجم جمعیت با سلایق و اعتقادات مختلف را نداشت. نه رضا پهلوی چنین تصوری را داشت و نه حکومت میتوانست بپذیرد که سیل عظیم مردم به خیابان ها بیایند. جهانیان و تحلیلگران جهان شوکه شدند.

این بار نه در یک خیابان و مسیر تعیین شده بلکه از هر کوچه و خیابانی مردم بطور گسترده حتی با خانواده هایشان بصورت خودجوش و در پاسخ به فراخوان فرزند شاه حضور بی سابقه خود را نشان داد. در حقیقت مردم هم این سیل بزرگ را در باور خود نگنجانده بودند، اما آنچه واقعیت دوستی مردم با شاه و بازگشت ولیعهد بود را ثابت نمودند.

جمعیت میلیونی با سردادن شعارهایی در وصف خاندان پهلوی و انزجار از حکومت جمهوری جهل و فساد البته بدون قصد درگیری، همه طرفین و شاهدان را مبهوت و خیره کرد.

در چنین وضعیتی نیاز به یک سازماندهی اصولی و عملی بود تا بصورت مستمر و منسجم به دستاورد مهم رسید. در برخی از شهرهایی که مردم تاکنون در اعتراضات شرکت نکرده بودند، حتی در شهرها و مناطقی مذهبی که حکومت گمان میکرد از طرفدارانشان هستند، اکثریت مردم به خیابان آمدند و شعار سرنگونی دادند.

هر آنچه خواست مردم در طرفداری از یک خاندان بود در یک رفراندوم بزرگ بیان داشتند.‌ وسعت این اعتراضات در تاریخ ایران بسیار عجیب بود در حدی که در برخی از شهرهای بزرگ نیروهای سرکوبگر از مناطق شهری عقب نشینی کردند و خارج شدند. نمونه بارز آن خروج و فرار نیروهای سرکوبگر از مشهد بود که به بیابان های اطراف و منطقه چناران فرار کردند که پس از کم شدن جمعیت در اواخر شب مجددا به مشهد بازگشتند.‌ اگر از قبل سازماندهی مناسب انجام میشد، اکنون وضعیت کشور بصورت دیگری بود و این تعداد جانباخته هم وجود نداشت. قتل و عام بی سابقه که بزرگترین کشتار معاصر محسوب میشود. نه فقط یک کشتار و سرکوب سیستماتیک که یک فاجعه ای با ابعاد خشن ترین و بی رحمانه ترین سرکوب تاریخ محسوب میشود. مطمئنا با فراخوان دیگری مردم و جوانان خشمگین بگونه دیگری وارد عمل خواهند شد که لازمه یک برنامه ریزی و سازماندهی مناسب را می طلبد.

به امید رهایی متمدن ترین و ثروتمندترین کشور دنیا و تشکیل حکومتی مناسب و سرافرازی ایران عزیز